Lezing voor
Ondernemersclub Zaanstad 1997

..... ik ben als beeldend kunstenaar met name gespecialiseerd in grootschalige, multimediale projecten voor een breed publiek. Dit betekent in de praktijk dat ik een idee/concept vanaf de eerste schuchtere potloodstreep tot en met de laatste spijker uitvoer. En alles wat daartussen zit. Idee-vorming, schetsen, technisch onderzoek, geldmiddelen zoeken bij opdrachtgevers, sponsors en subsidiënten, een uitvoerend team samenstellen, de uitvoering regisseren, de pers/media bedienen, brochures vormgeven, televisie-uitzendingen organiseren, etc. De projecten hebben zo gezien gemiddeld een productietijd van een jaar of twee. Mijn werk past dan ook niet in het klassieke kader van beeldende kunst; schilderen, beeldhouwen, etc..

Het feit dat ik mij op een groot en breed publiek richt, is een belangrijk kenmerk van mijn werk. Minder in het oog springend, maar net zo belangrijk, is dat ik altijd probeer om in mijn projecten meerdere geledingen aan te brengen. Het inhoudelijke, het beeldende en het technische zijn allemaal even belangrijk en worden met evenveel zorg uitgewerkt. Het gevolg is dat verschillende publieksgroepen verschillende aspecten van een project kunnen beleven. Zo wordt de inhoud vaak door al of niet professionele cultuurbeschouwers van commentaar voorzien, terwijl kunstenaars en vormgevers weer meer oog hebben voor de beelden. De technische capriolen worden vooral door specialisten gevolgd. Daarnaast probeer ik ook altijd het brede publiek iets spectaculairs te bieden.

Een ander kenmerk van mijn werkwijze is dat het hele 'bouwproces' minstens zo belangrijk is als het eindbeeld. Dit forceer ik door mijzelf een schier onmogelijk doel te stellen waardoor er een grote nadruk op het proces komt te liggen. Denk maar aan Maerten in Cyberspace, waarbij een enorm drieluik in 7 dagen moest worden getransporteerd via Internet van Zweden naar Nederland om daar weer te materialiseren. Denk aan Koloss waar in een ritueel van twee weken een kompleet zeeschip van 40 ton staal uit elkaar werd gehaald, van A naar B getransporteerd werd om daar weer in elkaar gezet te worden. Dat had een stuk makkelijker gekund. Of kijk naar de beeldende wijze waarop het Nationale Geschenk aan de Zee werd vorm gegeven. Dit proces van een jaar met al zijn rituele handelingen en beelden was zeker zo interessant als het eindresultaat, het offerbeeld, of de wijze waarop deze tenslotte in de Noordzee verdween.

Zo verschaf ik toeschouwers continu en op meerdere niveaus handvaten om het een en ander te beleven. Zie hier de doorbreking van klassieke kaders als beeldende kunst, theater, techniek en vormgeving.......

Tekst lezing Ron Peperkamp 1997